วันหยุดเหมือนไม่หยุด

มาแล้ว มาอัพซะที นานๆ อัพทีอย่างงี้ไม่ดีเลยเน๊อะ ผู้ชมหายหมด

หลังจากความตอนที่แล้วว่าตัวช่วยที่บ้านหายไปหนึ่งคน

ช่วงเข้าพรรษาที่ผ่านมา ตัวช่วยที่สองของเรา ซึ่งสำคัญมาก

 จะใครที่ไหนถ้าไม่ใช่พี่ไหมของเรา

พี่ไหมนั่นเองขอลาหนึ่งวัน คือวันศุกร์ เพราะจะไปทำบุญ

เราก้อไม่อยากขวางทางบุญ โอเคค่ะได้เลย

แค่หนึ่งวัน โอเชๆ ทำบุญมาเผื่อด้วยนะค่ะ ร่ำลากันดิบดี เดี๋ยววันเสาร์เจอกันน๊า

แต่เหตุการณ์ไม่เป็นเช่นนั้นอ่ะ

 เย็นๆ วันศุกร์ พี่ไหม กลับมาบ้าน

แม่      : อุ๊ย พี่ไหมกลับมาเร็วจัง กำลังจะอ้าปากต่อ (ให้พี่ไหมช่วยอุ้มน้องแพดให้

              หน่อย)....................

พี่ไหม : คุณเจียวค่ะพี่จะมาลากลับบ้านสองวันค่ะ พ่อพี่ไม่สบาย

แม่      :  ( เหวอ ไปหน่อยนึง เรียกสติกลับมา ) อ้าวเหรอ (จ๋อยๆๆๆๆ) พ่อเป็นไรไปค่ะ

พี่ไหม : พ่อไม่สบาย เข้าโรงพยาบาลผ่าตัด

แม่      : ได้ค่ะ ได้ๆ แล้วพี่ไหมจะกลับมาวันไหนอ่ะค่ะ

พี่ไหม : เช้ามืดวันจันทร์ค่ะ

                แม่ก้อต้องก้มหน้าก้มตารับใช้หญิงเล็กต่อไป ซึ่งเธอก้อดี๊ด๊าๆ 

ดูมีความสุขดี(รึป่าวหว่า)ที่แม่มาอยู่ด้วย แต่แม่ก้อมีความสุขดีนะ

ถึงแม้จะ"โคตะระเหนื่อย" ชิปเป๋งเลย แม่ไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่กับแพดเม่อย่างนี้สักเท่าไหร่ ก้อวุ่นๆ ดีเหมือนกัน สงสารก้อแต่แพดเม่อ่ะ แม่ทำไรก้อขาดๆ เกินๆ

เอานะลูก เป็นลูกแม่ก้อต้องทำใจอ่ะ 

              กิจวัตรประจำวันไม่มีไรมากมาย  ตื่นเช้ามารีบไปซักผ้าก่อน ซักเสร็จ

ตัวเองก้อต้องรีบมาอาบน้ำ เสร็จแล้วเอาแพดเม่อาบน้ำ เดินเล่น กินนม นอนหนึ่งตื่น

เอาลงไปป้อนข้าว พาเดินเล่น นั่งเล่น ท้างวัน แต่แพดเม่ก้อเป็นเด็กดีนะ

ไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่เลย ถึงเวลากินก้อกิน นอนก้อนอน

แม่เลยไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่ เป็นอย่างงี้อยู่สามวัน

(กิจกรรมเหมือนในรูปนี่เป๊ะเลยอ่ะ เห็นแล้วขำอ่ะ ใช่ชั้นเลยนี่)

            คืนวันอาทิตย์เข้านอน ก้อยังหวั่นๆใจอยู่ว่าพี่ไหมจะกลับบ้านมาทันไม๊หนอ

ช่วงเข้าพรรษารถก้อแน่น คนกลับบ้านก้อเยอะ คิดแล้วกลุ้ม นอนดีกว่า

ลืมตาตื่นมาตีห้าครึ่ง ได้ยินเสียงกุกกัก อยู่ในครัว

ก้อดีใจว่าพี่ไหมกลับมาแล้ว เย้ๆ

พอแพดเม่ตื่น เลยอุ้มออกไป ค่อยๆ ย่อง กะว่าจะไปจ๊ะเอ๋พี่ไหมสักหน่อย

แป่ว..

แป่ว..

แป่ว..

ไม่ใช่พี่ไหมอ่ะ เป็นเสียงคุณม่าต่างหาก พี่ไหมยังไม่มา

โฮๆๆ ในใจคิดทันที ช้านต้องอยู่กับลูกอีกแล้วเหรอ(ว่ะเนี่ย)

แว่บแรก(มารร้าย) นึกเคืองอ่ะ ไมพี่ไหมผิดสัญญา พี่ไหมไม่ใช่คนเหลวไหลนี่นา

แว่บสอง(นางฟ้า) สงสัยพ่อพี่ไหมไม่สบายมาก เลื่อนกลับแหงเลย 

คิดได้อย่างง้านก้อไม่โอ้เอ้หล่ะ รีบส่งแพดเม่ให้คุณม่าทันที

แม่ก้อเผ่นไปอาบน้ำ เตรียมเข้าสู่กิจวัตรประจำวันหล่ะ

ก้ออาบน้ำให้ตัวเองเสร็จ รับแพดเม่มาจากคุณม่า อาบน้ำให้เธอเสร็จ

พาไปเดินเล่น นั่งเล่นกันอยู่ ทันใดนั้น

พี่ไหมก็เปิดประตูเข้ามา เย้ๆ พี่ไหมมาแล้ว แต่ไหงหน้าตาพี่ไหมเศร้าจัง

 ตายังแดงๆ อยู่เลย เลยไม่ค่อยกล้าถามอะไรพี่ไหมเยอะอ่ะ

 เพราะถามแล้วยังน้ำตาคลอๆ อยู่เลย ว้าแย่จังเราไม่น่าคิดไม่ดีกับพี่ไหมเลย

 หลังจากส่งแพดเม่ให้พี่ไหมแล้ว   ก้อเลยไปนั่งซักผ้าต่อ

ระหว่างซักไปอดคิดทบทวนไม่ได้ว่า

เราจะบาปป่าวหว่า คนเค้าพ่อไม่สบาย เราควรให้เค้ากลับไปดูแลพ่อป่าวว๊า

คิดไปคิดมา คุยกับพี่ไหมไปเลยดีกว่าจะได้สบายใจ พี่ไหมบอกไม่เป็นไร

ถ้าเค้าต้องกลับไปดูแลพ่อจริงๆ เค้าจะบอกล่วงหน้า

โอเชๆ ได้ๆ แล้วค่อยว่ากัน สบายใจล่ะ.....

เฮ้อ จบไปอีกครั้งสำหรับวันหยุดยาว เหนื่อยจัง เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจเลย

แต่ก้อยังสบาย สบาย เหมือนเพลงในไดวันนี้นะ ฟังแล้วสบายจายจิงๆ

อ้อ เกือบลืมเหนื่อยครั้งนี้ไม่เสียเปล่านะ ผลลัพธ์ของมันคือแม่น้ำหนักลงไป ชิว ชิว เลย สงสัยต้องเลี้ยงเองบ่อยๆ แฮะ