ไปรษณีย์จ๋า ฉันมาแล้วจ้ะ ตอนต่อ

ท้าวความอีกดีไหมเนี่ย อิอิอิ เหมือนหนัง ละคร ตอนต่อต้องมีฉายของเดิมเล็กน้อย 5555

งวดที่แล้ว ถึงตอนที่สั่งรถเข็นเรียบร้อย เลือกวิธีส่งเรียบร้อย ก็นั่งรอกันว่า เมื่อไหร่ของจะมา เอ 3 วันผ่านไป ยังไม่มีจดหมายมาสักทีแฮะ คุณแม่บอกว่า จะต้องมีใบส่งมาให้ไปรับของ....ป้ายามก็ดูแลเป็นอย่างดีจริงๆ ต้องขอขอบคุณครับ ถ้าไม่ได้ป้ายามก็คงจะรอ ร๊อ รอ กันต่อไป นี่ป้ายามเป็นธุระติดตามให้โดยตลอด

ได้ความว่า....คุณสามีของเพื่อนป้ายามที่อยู่ที่ญี่ปุ่น เขียนที่อยู่ของบ้านเราผิดไปนิ้ดส์ ซอยบ้านเรา เลขที่ 111 (ไม่เกี่ยวกับบ้านเลขที่ 111 นะคับ) ....คุณสามีของเพื่อนป้ายามเขียนเป็น เลขโรมัน (Dear Mr.Ito Thank you for your kindness and helpful but we are in Thailand so there’s no Roman number for Thailand ;>) เขียนมาแบบนี้อ่า Soi III ไปรษณีย์ก็นึกว่าเป็น ซ.3 (อืมม์ ปกติ ไปรษณีย์จะรู้นะ เพราะเขาจะดูจาก แขวง เขต และรหัสไปรษณีย์ประกอบด้วย ไหงงวดนี้หลุดไปได้) จดหมายที่จะให้เราไปรับของ ก็ไม่มาถึงบ้านเรา ตีกลับไปที่ไปรษณีย์ เพราะไม่มีผู้รับตามจ่าหน้า (นี่ดีนะ ของต้องเสียภาษี ไม่งั้นคงหายต๋อมไปแร้น คงมีคนรับแทนให้ 5555)

ป้ายามเป็นธุระติดตามให้ จนรู้ว่าของอยู่ที่ไปรษณีย์คลองจั่น ต้องไปรับเอง....โอเจ ไปรับของกันเลยดีกว่า (ถึงขนาดต้องลางานกัน 2 คนเลยนะ 5555) เพราะ คุณพ่อกลัวว่าของชิ้นใหญ่ เดี๋ยวคุณแม่ถือไม่ไหว ไหนจะยกขึ้นรถอีก คุณพ่อลางานไปช่วยคุณแม่ดีกว่า....คุณแม่เองก็ต้องลางานด้วยเช่นกัน เพราะ ชื่อผู้รับของเป็นชื่อคุณแม่ ต้องให้เจ้าตัวไปรับด้วย....อ่ะ ก็ลางานกันไปทั้งสองคน แต่ลาเฉพาะช่วงบ่าย เพราะงานเยอะ งานยุ่งด้วยกันทั้งคู่

ถ้าวันหลังจะสั่งของ ใช้ชื่อคุณพ่อก็ได้นะ ได้ไม่ต้องหยุดงานกันทั้งสองคน อิอิอิ ไม่ก็ใช้ชื่ออากง อาม่า 55555 ได้ไม่มีปัญหาเรื่องลางาน รับของ ก๊ากกก

ไปถึงไปรษณีย์คลองจั่น ประมาณสี่โมงเย็น ฝนตกพรำๆ บรรยากาศกำลังดี จอดรถเสร็จ เดินเข้าไปข้างใน แจ้งเจ้าหน้าที่ว่า มารับพัสดุ....เจ้าหน้าที่บอกว่า ต้องเดินไปที่ตึกหลังนะครับ ตึกใหม่...อ่ะ โอเค เราไม่เคยมารับของ ไปกันไปกัน (เดินรอบแรก)

ไปถึงตึกหลัง แจ้งเจ้าหน้าที่ว่ามารับของ เจ้าหน้าที่ถามว่า มีใบรับไหมเอ่ย....อ่า ไม่มีอ่ะครับ เพราะจ่าหน้าผิด จดหมายไม่ถึง แต่ป้ายามโทรมาเช็คให้แล้ว ของอยู่ที่นี่ เขาบอกให้มารับได้....เจ้าหน้าที่ถามว่า ใครรับสาย ใครรับเรื่อง (เอิ่ม ไม่ทราบครับ ป้ายามโทรตามเรื่องให้....ป้ายามบอกเบอร์อีเอ็มเอส และเบอร์ที่โทรมาติดต่อ 0-2375-0403) เจ้าหน้าที่บอกว่า เบอร์นี้ไม่รู้จัก และถ้าไม่มีใบรับ รับของไม่ได้ครับ ต้องไปติดต่อตึกหน้า แผนกอีเอ็มเอส...อ่ะ โอเค เราไม่มีใบรับมา ไปกันไปกัน ไปรับจดหมายใบรับก่อน (เดินรอบสอง)

โผล่หน้าไปที่เดิม บอกว่าจะมาติดต่อรับจดหมายอีเอ็มเอส...เจ้าหน้าที่บอกว่า ต้องไปด้านหลังค่ะ ฮ่วย ตูจะรู้ไหมเนี่ย ป้ายอะไรก็ไม่มี บ๊ะ เจ้าหน้าที่มีแต่บอก ตึกหน้าตึกหลัง ไม่ได้ทำงานที่นี่นะค้าบบบบ... ...อ่ะ โอเค เราไม่เคยมารับของ ไปกันไปกัน (เดินรอบสาม)

เดินไปด้านหลัง โอ้โฮ ทางไปหาแผนกอีเอ็มเอสอย่างกับเขาวงกต ป้ายมีใบเล็กๆ บอกทิศทาง ถ้าไม่เขม้นมองดีๆ นี่ไม่เห็นนะ สาวๆมาคนเดียว กลัวผีได้เลยนะเนี่ย เงียบๆ เข้าซอกเข้าซอย เห็นโต๊ะทำงาน โต๊ะกองเอกสาร โต๊ะแยกจดหมายตามเขต...........ถ้าเคยดูรายการกบนอกกะลา ตอนส่งจดหมาย นั่นแหละ บรรยากาศแบบนั้น เพียงแต่ไม่มีคนอยู่ เงียบๆ มืดๆ ทึมๆ

ในที่สุดก็หาเจอจนได้ เข้าไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ของทราบเบอร์อีเอ็มเอส อ่ะ จดเบอร์อีเอ็มเอสให้ ปรากฏว่า หาไม่เจอ เจ้าหน้าที่ก็สอบถามว่า ติดต่อมาที่นี่เหรอ โทรมาเบอร์อะไร ใครรับสาย ใครรับเรื่อง....เอ เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์เขามีรูปแบบของคำถามเหมือนๆ กันเลยแฮะ....บอกเบอร์โทรไป 02-375-0403 เจ้าหน้าที่บอกว่า ไม่ใช่ เบอร์นี้ไม่มี....บ๊ะ นอกจากคำถามเหมือนกันแล้ว คำตอบยังเหมือนกันอีกวุ้ย 5555 โทรหาป้ายามกันอีกที อ้อ จดรหัสEMS ผิดไป 1 ตัว ถามป้ายามเรื่องเบอร์โทรที่โทรมาติดต่ออีกที เบอร์ที่ถูกต้องคือ 02-375-0304 แจ้งเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่บอกว่า อ่ะ เบอร์นี้ถูกแล้ว เบอร์ที่นี่..................โอ้ออออออออออออออออ พี่ค้าบบบบบ ต่างกัน จาก 0403 เป็น 0304 พี่น่าจะเอะใจเนอะ ว่าเบอร์มันคล้ายๆ กัน คงไม่มีใครแจ้งเบอร์พี่เล่นๆ หรอก.....ถ้าผมซื้อหวยเนี่ย รวยแล้ว 0304 กะ 0403 แหม เบอร์โต๊ด เอง ใคร๊ มันจะบอกเบอร์ได้ใกล้เคียงขนาดนี้คงไม่มีแล้วล่ะ

ท้ายที่สุด เจอเบอร์อีเอ็มเอส และ เบอร์โทรศัพท์ก็ถูกค้องตรงกันเป๊ะๆ...........เจ้าหน้าที่บอกจดหมายไม่อยู่ที่นี่ อ้าว ไม่อยู่นี่แล้วอยู่ไหนล่ะค้าบ จดหมายผมก็ไม่ได้รับเน้อ เจ้าหน้าที่บอกว่า จดหมายน่าจะต้องอยู่ข้างล่าง ให้ไปติดต่อข้างล่าง....โอ้วววว อารายกาน (เอิ่มมมม เดินไปเดินมาได้พันห้า เดินมาเดินไปได้ห้าพัน) รองเท้า LV Autumn Collection ของคุณพ่อสึกไปหลายมิลแล้วนา เดินกันอยู่นั่นแหละ หาต้นตอไม่เจอสักที แต่เอาฟะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว Where Where is Where Where ไปกันอีกรอบ

เดินกลับลงมาข้างล่าง ไปตึกด้านหลังกันใหม่ ฝนก็ยังพรำๆ อยู่ เข้าไปก็แจ้งเจ้าหน้าที่ พี่ครับ ข้างบนเขาบอกว่าต้องมารับเอกสารที่ข้างล่างก่อน ข้างบนไม่มี (เจ้าหน้าที่ข้างล่างคนที่เราติดต่อด้วย บ่นพึมพัม เป็นภาษาไปรษณีย์ กับเจ้าหน้าที่อีกคนนึง) หลังจากบ่นกับเพื่อนร่วมงานได้สักพัก หันมาถามคุณพ่อกับคุณแม่ว่า เจ้าหน้าที่ข้างบนชื่ออะไร (อืมม์ ไม่ได้ถามอ่ะ ทางที่ดีพวกพี่ควรจะมีป้ายชื่อติดนะ ผมจะได้จำใส่ใจไว้เลย ว่า อ้อ เจ้าหน้าที่ชื่อนี้ เขาตอบแบบนี้ แบบนั้น เวลาไปด่า อุ๊บ ไม่ใช่ เวลาไปแจ้งหน่วยงานอื่นๆ จะได้แจ้งชื่อจากหน่วยงานโน้นได้ถูกต้อง) พอบอกว่า ไม่รู้ เขาไม่ได้บอก เจ้าหน้าที่คนเดิม (ต่อไปขอเรียก เจ้าหน้าที่ ก. แล้วกัน เพราะเดี๋ยวต้องมีกล่าวถึงอีก เจ้าหน้าที่ ก. จะมีบทบาทต่อมาในภายหลังอย่างใหญ่หลวง 555) ถามว่า คนข้างบนใส่เสื้อสีชมพูใช่ไหม (อืมม์ วันนี้วันอังคาร ทุกนใส่เสื้อสีชมพูกันหมดอ่ะ ก๊ากกกกกกกกกกกกกก สังเกตดูสิ หน่วยงานราชการ ปัจจุบัน วันจันทร์จะใส่สีเหลือง วันอังคารใส่สีชมพู) คุณพ่อนึกในใจ พร้อมตอบเสียงดังฟังชัด ใช่ครับ

จนท ก. หันไปพึมพัม เป็นภาษาไปรษณีย์ กับเจ้าหน้าที่อีกคนนึง ตามระเบียบว่า อะไรกันทำไมตอบลูกค้าแบบนี้ ฯลฯ แล้วก็มี จนท ข. เดินเข้ามา จากด้านหลัง พร้อมกับเอกสารกองโต ท่าทางก็ดูจะใส่ใจลูกค้าดี (เป็นพวกเพศที่สาม) มีการสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น จนท ก. เล่าให้ฟัง......จนท ข บอกว่า อ้าว ทำไมไม่มาติดต่อให้เร็วกว่านี้ นี่เขาเพิ่งเดินกลับลงมาจากข้างบน เขาคงไม่เดินขึ้นไปอีกแล้วนะ ใกล้ห้าโมงแล้ว ต้องมาติดต่อวันหลัง แล้วก็ต้องมาให้เร็วกว่านี้ด้วยนะคุณ ทำไมมาเอาใกล้ๆ ห้าโมง เอกสารอะไรก็ไม่มีมา จะให้ทำอะไรได้

โอ้โฮ คุณพ่อของขึ้น องค์ลงทันที แต่พยายามควบคุมโทนเสียงและสีหน้าไว้ เพราะยังไม่ได้รับของ 55555 พูดเสียงดังฟังชัดว่า “คุณครับ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับ วันนี้ผมสองคนต้องลางานมาเพื่อรับของ แล้วผมก็มาตั้งแต่ก่อนสี่โมง (จริงๆ สี่โมง ห้านาที) แต่ผมต้องเดินไปเดินมาหลายตึกมากๆ เดินหลายเที่ยวแล้วด้วย (รองเท้าสึกไปโดยใช่เหตุ) เอกสารที่ไม่มี ก็ไม่ใช่ว่าผมมีแต่ไม่ได้เอามา ผมไม่ได้รับ จะให้ทำอย่างไรครับ นี่ก็มีการติดต่อมาแล้วล่วงหน้า เจ้าหน้าที่ของไปรษณีย์เองก็บอกว่า ให้มารับ ต้องมาติดต่อด้วยตัวเอง จะให้ผมมาวันอื่น ผมสองคนทำงานอยู่ไกลครับ รบกวนช่วยดูให้หน่อย” พร้อมส่งสายตาว่า ถ้าตอบมาแบบเมื่อกี้อีก เตรียมตัวได้ กรูจะไม่รับของแล้วเว้ย แต่จะขอมีเรื่องหน่อยเหอะ เหอ เหอ

จนท ข มองหน้าคุณพ่อแบบ จะเอาไงดีวะ หน้าตามันเหมือนหมาบ้า...จะไปดูให้มันดีไหมเนี่ย คุณแม่ซึ่งรู้ว่าตอนนี้คุณพ่อแปลงร่างไปแล้วนั้น รีบมาบอกคุณพ่อว่า เดี๋ยวเจียวจัดการต่อเอง ต้นไปนั่งรอที่เก้าอี้ก่อน ดูหนังสืออ่านหนังสือก่อนนะ

คุณแม่ก็ใช้กลยุทธที่คุณแม่ถนัดและทำได้ดี (ในเวลาที่คุณพ่อแปลงร่างไปแล้ว) เข้าไปพูดคุยกับ จนท ข จนได้เข้าไปดูของที่เก็บไว้ด้านหลัง (ระหว่างนั้น คุณพ่อ เดินไปหาหนังสืออ่าน รอแม่เจียว แต่จริงๆ แล้ว เดินไปจดชื่อ จดเบอร์โทรผู้บริหารไปรษณีย์สาขานี้ไว้ 5555555555 จดหมดเรย ทั้งเบอร์ที่ทำงาน เบอร์บ้านพัก เขาคงมีไว้ให้เจ้าหน้าที่โทรหามั้ง แต่แปะไว้ด้านนอก ก็ช่วยฉลองศรัทธากันสักหน่อย)

คุณแม่หายไปพักใหญ่ๆ (คุณพ่อจดเบอร์ครบทุกคนแระ) ก็กลับมารายงานผลว่า ของอยู่ด้านหลัง ต้องเสียภาษี 1,548 บาท ให้คุณพ่อออกไปกดเงิน เพื่อมาเตรียมจ่าย โอเค เดินออกไปหาตู้เอทีเอ็มก่อน แถวนี้มีคุณพ่อจำได้ เพราะสมัยก่อนมาแถวนี้บ่อย อากงอาม่ามีอพาร์มเมนต์อยู่แถวนี้ คุ้นถิ่น สบายอยู่แร้น....คุณแม่จะอยู่เจรจาต้าอ้วยกับ จนท เรื่องเอาของออกก่อน

คุณพ่อออกไปกดเงินเสร็จ เดินกลับ (รอบที่เท่าไหร่ จำไม่ได้แระ) คุณแม่บอกว่า สรุปว่าเราไม่มีใบนำส่งจากสรรพากร เขาเลยเอาออกมาให้ไม่ได้ ผิดกฎระเบียบ ต้องไปติดต่อสรรพากรก่อนเพื่อออกเอกสารใหม่ ฯลฯ อ่ะ ก็ตามนั้น (ได้เบอร์ครบทุกคนแล้วนิ) แม่เจียวบอกกลับบ้านกันดีกว่าเนอะ

เดินออกมาจากตึกหลัง เจอะ จนท ก เพิ่งกลับมาจากตึกข้างหน้า คุณพ่อกับคุณแม่ก็ยิ้มให้ (ตอนนั้นคุณพ่อกลับสู่สภาพปกติแระ) จนท ก ส่งเสียงมาแต่ไกล เจอเอกสารแล้วครับ (ก็แหง สิคร้าบบบบบ จดหมายตีคืนมาที่ไปรษณีย์ จะให้ไปอยู่ที่ไหนล่ะ มันก็ต้องอยู่ที่นี่แหละ พวกพี่เก็บไว้ไหนกันมากกว่า....องค์ที่ลงเมื่อกี้ บอกส่งท้ายก่อนขึ้นสวรรค์)

ก็เดินกลับกันเข้าไปใหม่ (สาธุ รอบสุดท้ายเสียที) รับของกันเรียบร้อย จนท ก ก็ดำเนินการให้เสร็จสรรพ สรุปว่า ที่ต้องเสียภาษี 1,548 บาท ไม่มีตังค์ทอน (ถ้าซื้อหวยก็ถูกไปแระ 5555 ตอนที่ออกไปกดเงิน คุณพ่อโทรมาถามว่าจะต้องกดเท่าไหร่ คุณแม่บอกให้กดมา 2,000 คุณพ่อยังแซวว่า ระวังไปรษณีย์ไม่มีทอนนะ....ประสบการณ์จากการติดต่อราชการมาหลายที่ ต้องเตรียมเงินไปพอดี ขาดไม่ได้ เกินไม่มีทอน) ควักกันแบบปลิ้นกระเป๋า เหรียญสลึง เหรียญห้าสิบ นับกันใหญ่...สุดท้าย มีแบบพอดีเป๊ะๆ เฮ้อออออ

แบกออกมาขึ้นรถ ใส่ท้ายรถไม่ได้ (กรี๊ด จะมาตายตอนจบแบบนี้ได้อย่างไรกัน) ย้ายของ ยัดใส่เบาะหลัง เดินทางกลับบ้าน ออกจากไปรษณีย์ตอน ห้าโมงยี่สิบนาที

นั่งคุยกับคุณแม่ในรถว่า

1. ไม่แปลกใจ ทำไมหน่วยงานราชการต้องมี One Stop Service (ไปรษณีย์ไม่มี)
2. แปลกใจ ไปรษณีย์จะครบรอบ 125 ปี อยู่รอมร่อ (คุณพ่อเป็นสมาชิกไปรษณีย์ รับข่าวสารต่างๆ เป็นประจำ) เป็นบริษัทแล้วด้วย ไม่ใช่ราชการเต็มตัวเหมือนสมัยก่อน ทำไมการทำงานของแต่ละแผนกไม่ประสานงานกัน....
3. แปลกใจ ทำไม ต้องสร้างหลายตึก หลายที่ให้มันงงๆ เล่น แยกหน่วยงานกันไปโน่นนี่ สร้างที่ติดต่อที่เดียวไม่ได้หรืออย่างไร

สรุป ไม่ได้โทษว่าไปรษณีย์ แต่เพียงฝ่ายเดียว เนื่องจากเราไม่มีเอกสารไปให้เขาดู เขาก็ต้องทำตามกฎระเบียบ แต่ที่แปลกใจ คือ จดหมายตีคืนมาแล้ว มีป้ายามติดต่อสอบถามมาแล้ว ไฉนไม่มีการแนบรายละเอียดไว้กับต้นเรื่อง หรือ ตัวพัสดุ เวลามีการติดต่อจะได้ไม่งง ไม่สับสนกัน....ก็ต้องขอขอบคุณป้ายาม และ จนท ก ที่ช่วยเหลือเป็นอย่างดี จนทำให้ได้รับของออกมาเรียบร้อย

ยังนึกอยู่ว่า ถ้าต้องไปติดต่อสรรพากรจริงๆ (กรณี จนท ก  หาจดหมายไม่เจอ) สรรพากรอาจบอกว่า ต้องมีจดหมายจากไปรษณีย์ครับ ไม่งั้นดำเนินการไม่ได้ 555555555555555

ปล. ไม่ได้ตั้งใจกั๊ก โพสไม่ต่อเนื่องนะครับ แต่วันนั้นเน็ตหลุด ต่อไม่ติด เลยไปนอนดีกว่าดึกแล้ว...วันนี้มาโพสต่อจนจบแล้วนะคร้าบบบบบบบบบ